Η ταινία του Fritz Lang, “Metropolis” (1927) αποτελεί μία προφητεία από τις κλασσικές κινηματογραφικές ταινίες . Ποιος θα περίμενε ότι η ταινία θα ήταν σήμερα πιο επίκαιρη, καθώς πολλά από αυτά που δείχνει προμηνύουν πολλές πτυχές της σύγχρονης πραγματικότητας και κάποιες από αυτές τις βιώνουμε ήδη. Θα εξετάσουμε λοιπόν το αποκρυφιστικό μήνυμα της ταινίας και την χρήση του σαν πηγή “έμπνευσης” (ή προπαγάνδας και προγραμματισμού των ανθρωπομαζών) από πολλούς “καλλιτέχνες”, όπως οι Lady Gaga, Madonna, Beyonce, Kylie Minogue και άλλοι.
Το Metropolis είναι μία βουβή ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1927, γυρισμένη από τον μαιτρ του είδους Γερμανό εξπρεσιονιστή Fritz Lang. Η υπόθεση εξελίσσεται σε μία φουτουριστική δυστοπία, η οποία είναι διαιρεμένη σε δύο ξεχωριστές και διακριτές τάξεις: τους σκεπτόμενους (αυτούς που σκέπτονται) και τους εργάτες (αυτούς που δουλεύουν). Η ταινία περιγράφει τον ανταγωνισμό που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αυτές τις αντίπαλες οντότητες. Γνωρίζοντας ότι γυρίστηκε το 1927, παρακολουθώντας σήμερα αυτή την ταινία επιστημονικής φαντασίας, σοκάρεται κάποιος όταν αντιλαμβάνεται ότι το σενάριο είναι τρομακτικά κοντά στην δική μας πραγματικότητα. Το Metropolis παρουσιάζει μία κοινωνία όπου η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» έχει ήδη επιβληθεί και μία επιλεγμένη ελίτ ζει μέσα στην πολυτέλεια, ενώ παράλληλα υπάρχει μία αποκτηνωμένη μάζα ανθρώπων που ζουν και δουλεύουν κάτω από συνεχή και στενή παρακολούθηση.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια φουτουριστική, κοινωνία. Αφηγείται την ιστορία του Freder, γιου του κυβερνήτη και της Καλής Μαρίας -εργάτριας. Αυτή πάντα λουσμένη στο φως, γίνεται σύμβολο που ξεσηκώνει τους εργάτες. Οι δυο τους, προσπαθούν να εξαλείψουν το κοινωνικό-ταξικό χάσμα, που χωρίζει την πόλη τους. Το μήνυμα της ταινίας, εντοπίζεται στο ότι “ο μεσολαβητής μεταξύ του κεφαλιού και των χεριών, πρέπει να ‘ναι η καρδιά”
Ο πυρήνας της ταινίας είναι ένα ανθρωποειδές-ρομπότ προγραμματισμένο να διαφθείρει τα ήθη των εργαζομένων και να υποκινήσει μια εξέγερση, δίνοντας στην ελίτ μια δικαιολογία για να χρησιμοποιήσει την καταστολή και τη βία. Όπως κατά έναν ανάλογο τρόπο σήμερα οι “καλλιτέχνες” χρησιμοποιούνται σήμερα από την ελίτ για να διαβρώσουν το ήθος των ανθρωπομαζών.
Αυτοί που δουλεύουν
Η ταινία ξεκινάει δείχνοντας τους εργάτες και την πόλη που ζουν, η οποία βρίσκεται βαθιά, κάτω από την επιφάνεια της γης. Όλοι φορούν τα ίδια ρούχα, περπατούν συγχρονισμένα με σκυμμένα τα κεφάλια δείχνοντας υποταγή, παραίτηση κι απελπισία. Σε όλη την διάρκεια της ταινίας το ανθρώπινο κοπάδι παρουσιάζεται εξουθενωμένο σωματικά και πνευματικά, ιδιαίτερα ευαίσθητο. Με λίγα λόγια συμπεριφέρεται σαν πνευματικά καθυστερημένο. Σαν μια αγέλη –“ανοσία της αγέλης” λένε οι κυβερνώντες.
Σαν ένα κοπάδι λοιπόν, από πρόβατα, οι εργάτες μετακινούνται σε ομάδες, επηρεάζονται με το παραμικρό και μπορείς να τους ξεγελάσεις πανεύκολα. Αυτή η περιγραφή των μαζών ταιριάζει με αυτές του Αμερικανού στοχαστή Walter Lippmann που στο έργο του “Public Opinion” είχε παρομοιάσει την μάζα με μία «αμήχανη αγέλη» που δεν είναι σε θέση να πάρει στα χέρια της την ίδια της την τύχη. Τα λόγια του επικεφαλής της Ναζιστικής προπαγάνδας Joseph Goebbels συνάδουν με την παραπάνω εικόνα που δίνει η ταινία. Ο Χίτλερ είχε πει χαρακτηριστικά «πόσο τυχεροί είναι οι ηγέτες των οποίων οι υπήκοοι δεν σκέφτονται.» ( Προπαγάνδα και Μάζα.)
Οι εργάτες δουλεύουν σε μία τερατώδη μηχανή, ένα εφιαλτικό βιομηχανικό συγκρότημα όπου πρέπει να εκτελούν αυστηρά και μηχανιστικά επαναλαμβανόμενες κι απάνθρωπες εργασίες. Σε κάποιο σημείο το συγκρότημα παρομοιάζεται με τον Μολώχ, μία αρχαία σημιτική θεότητα που η λατρεία της απαιτούσε ανθρωποθυσίες. Σε κάποιο άλλο σημείο της ταινίας, ένας από τους ήρωες βλέπει την μηχανή να μεταμορφώνεται στον Μολώχ και τους εργάτες να προσφέρονται τον Θεό με ανθρωποθυσίες
Οι εργασίες που εκτελούν οι εργάτες είναι καθαρά μηχανικές, δεν χρειάζεται καθόλου να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους και δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μία προέκταση της ίδιας της μηχανής, γεγονός που τους απογυμνώνει από κάθε τι ανθρώπινο.
Αυτοί που σκέφτονται.
Αν οι εργάτες ζουν σε μία υπόγεια κολασμένη δυστοπία, αυτοί που σκέπτονται αντίθετα, εξελίσσονται σε μία λαμπερή ουτοπία, μία εξαιρετική απόδειξη των ανθρωπίνων επιτευγμάτων. Η λαμπερή πόλη, ωστόσο, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την Μηχανή (Θεός, Μολώχ) και τα κοπάδια των εργατών της. Από την άλλη πλευρά η Μηχανή δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε η ανάγκη να διατηρηθεί η πόλη. Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι μία διπλή πραγματικότητα όπου δύο αντίθετες οντότητες υπάρχουν αλληλοεξαρτώμενες, μία ιδέα που απηχεί βαθιά στον αποκρυφισμό. Σε μία από τις καρτέλες που αφηγούνται την ιστορία (προσέξτε την πυραμιδοειδή διάταξη των λέξεων) διαβάζουμε: «Όπως βρίσκεται βαθιά η πόλη των εργατών κάτω από την γη, έτσι ψηλά από πάνω δέσποζε το συγκρότημα που λέγεται «η Λέσχη των Υιών» με αίθουσες διδασκαλίας και βιβλιοθήκες, με τα θέατρά της και τα στάδιά της.»
Rotwang , ο εφευρέτης
Ο εφευρέτης παρουσιάζει γεμάτος υπερηφάνεια την νέα του εφεύρεση στον Fredersen, τον Άνθρωπο-Μηχανή, τον οποίο θεωρεί ότι είναι «ο Άνθρωπος του Μέλλοντος.» Το ανθρωποειδές έχει την ικανότητα της επικοινωνίας όπως κάθε άλλος άνθρωπος και ο Rotwang αναφωνεί ότι «κανείς δεν θα μπορεί να διακρίνει τον Άνθρωπο-Μηχανή από έναν θνητό!» Το διανθρωπιστικό όραμα είναι ήδη παρόν από τις αρχές λοιπόν της δεκαετίας του 1920!
Η ταινία θεωρήθηκε ένα συμβολικό παραλήρημα κι οι άνθρωποι της εποχής εκείνης που την έβλεπαν, δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν τι πραγματευόταν ή ποιο ήταν το θέμα της, Σήμερα όλοι μπορούν εύκολα να δουν που αναφέρεται και η παραμικρή λεπτομέρεια βγάζει νόημα.
Είναι άξιο απορίας ότι ο σεναριογράφος συνέλαβε αυτήν την ιδέα σε εποχές που ακόμα ο ηλεκτρισμός ,οι τηλεπικοινωνίες, η τεχνολογία και τα ρομπότ ήταν άγνωστες λέξεις. Με έντονους συμβολισμούς , με αποκρυφιστικά μηνύματα, με έμμεσες αναφορές σε μυστικές εταιρείες και στοές, μας κάνει να σκεφτούμε ότι ο δημιουργός της, το πιο πιθανό, άνηκε στη σατανιστική σέκτα που κυβερνάει τον κόσμο και που καταστρώνει τα σχέδια της αιώνες πριν, Ήθελε να μας προειδοποιήσει , ήθελε να οραματιστεί το μέλλον, να λειτουργήσει ως γνωστικός προγραμματισμός κατά τη προσφιλή τακτική και άλλων μεγάλων δημιουργών του κινηματογράφου;
Ένα είναι σίγουρο, ότι τα μεγαλόπνοα σχέδια της ελίτ έχουν μπει σε τροχιά πραγματοποίησης.
